Po kilkudniowych poszukiwaniach miejsca na wystawe trafilem w koncu do Centrum Sztuki i Archeologii, gdzie znajduje sie miedzy innymi jedyna w miescie galeria sztuki wspolczesnej. W preciwienstwie do jedzenia i krajobrazow tu niestety Malgasze wypadaja slabo - wiekszosc produkcji to obrazy nieudolnie nasladujace impresjonizm. Ale najwazniejsze bylo to ze tuz obok galerii , w tym samym budynku, znajdowal sie pusty lokal z wejsciem od ulicy. Udalo mi sie spokac z dyrektorem centrum - mila starsza pani mowiaca troche po angielsku. Pani dyrektor zajmuje sie jednak archeologia i proby wytlumaczenia po co tutaj przyjechalem spelzly na niczym. Ustalilismy jednak ze chce zrobic wystawe sztuki Polskiej, co spotkalo sie z zyczliwym zainteresowaniem i ze interesuje mnie wolny lokal. Lokal byl juz jednak wynajety grupie Koreanczykow, ktorzy chca tam otworzyc sklep z instrumentami muzycznymi. Z dusza na ramieniu zadzwonilem na podany numer i na szczescie okazalo sie ze Koreanczyk mowi po angielsku i moze sie ze mna spotkac na nastepny dzien.
Swoja droga zastanawiajace jest jakiekoleje losu zaniosly tutaj kogos z tego odleglego kraju. Madagaskar , jak zreszta wszystkie wyspy basenu Oceanu Indyjskiego jest tyglem, w ktorym od stuleci mieszaly sie rozne nacje i wplywy kultrurowe. Persowie , arabscy kupcy , Hindusi, pozniej biali kolonizatorzy i przywozeni przez nich czarni niewolincy tworzyli specyficzna mozajke, ktora odbije sie do dzisiaj w kuchni , architekturze, zwyczajach i twarzach ludzi, ktorych mijam na ulicy. Jak jednak dotarli tu Koreanczycy pozostanie dla mnie pytaniem bez odpowiedzi. Przeczytalem w miejscowej kafejce internetowej zasady etykiety biznesowej obowiazujace w Korei. Poszedlem na spotkanie, zdjalem czapke i podalem wizytowke dwoma rekami aby za chwile wynajac lokal na nadchodzacy tydzien. Tymczasowe Centrum Kultury Polskiej w Antananarivo miesci sie na glownej ulicy, na przeciwko Centrum Goethego i rozpoczyna dzialalnosc w poniedzialek.
Otwarcie wystawy zaplanowalem na przyszly piatek.
Budynek jest siedziba Centrum Sztuki i Archeologii Uniwersytetu w Antananarvio, Polskie Centrum jest w witrynie pod banerem, natomiast trzy czarne okna po prawej to miejscowe CSW.
